توپ گرد فوتبال می چرخد، می غلطد و می رود و گوشه ی دروازه ها جا می گیرد، موج شادی در استادیوم های فوتبال برای کسانی که تیم های محبوبشان نتایج دلخواه آن ها را به دست آورده راه می افتد و با قلبی آکنده از شادی می روند تا هفته دیگر بعضاً تا یک ماه دیگر (البته درکشورما) تا با خاطره شیرین پیروزی خود را مهیای یک جدال دیگر نمایند.
آن ها همه چیزرا فراموش می کنند ، یادشان می رود که درساختار ورزشی که دیگر نمی شود نامش را ورزش گذاشت، دارد چه اتفاقاتی می افتد. این دغدغه ها وقتی کم رنگ تر می شود و موجب بی خیالی افزون تری را مهیا می کند که تیم ملی هم در یک بازی مردانه و پرهیجان کره جنوبی را شکست می دهد و ظاهراً همه چیز این فوتبال سرجای خودش قرار گرفته است با این برد شیرین.
ولی آیا واقعاً این گونه است؟ آیا فوتبال مسیر درستی را طی می کند؟ آیا ریاست فدراسیون ما که با آرای اکثر اعضا مجمع در یک جدال سیاسی –ورزشی پیروز میدان انتخابات شد به فضای فوتبال ها حاکم است؟ (ادامه مطلب…)

LinkedInFacebookTwitterGoogle+DiggEmail