ورزش و همه مردان رئیس جمهور

باز هم تنور انتخابات داغ شد و باز هم تبلیغات همه مردان رئیس جمهور توجه مردم کشور عزیزمان را به خود معطوف کرد.
مناظره ها، شعارهای انتخاباتی ، برگزاری همایش های عمومی و خصوصی ، سفر به مراکز استان ها و بعضاً شهرهای کوچک تر، همگی نشان از برنامه وسیع تبلیغاتی و انتخاباتی هشت مرد رئیس جمهوری دارد ، کسانی که از صافی شورای نگهبان ردشده و صلاحیت آنان مورد تایید قرار گرفته است.

از تغییر روش مناظرات که بگذریم ، تنها مساله مهم و اجتماعی که دارای گستردگی ویژ ه ای نیز می باشد و از آن در برنامه های ارائه شده کاندیداها خبری نیست، مساله ورزش و جوانان است. این درست که آقایان هرکدام شخص نسبتاً معروفی از جامعه ورزش را به عنوان رئیس ستاد ورزش خود معرفی نموده اند، ولی در حقیقت باز هم  گمان می رود که همان راه 86ساله قبلی را باید طی کنیم و این بار هم شاهد این باشیم که یک سیاسی دیگر سکان وزرات خانه تازه تاسیس ورزش را به دست بگیرد و روز ازنو روزی از نو!

اما سوالی که در ذهن افراد جامعه ورزش  واز سویی دیگر در ذهن مردم ورزش دوست و سلحشور ما شکل می گیرد این است ، آیا در طول تقریباً 9 دهه و شاید دهه دهم در کشوری که قهرمانان بزرگی را در تاریخ ورزش جهان پرورش داده و آن ها نه تنها در عرصه ورزش بلکه در دیگر عرصه های اجتماعی هم نمره اول را گرفته اند، شایسته این نبوده اند که در راس هرم ورزش این کشور به اداره امورمربوطه به آن بپردازند؟ آیا این بارهم شعار تخصص گرایی و توجه به نیروهای متخصص در همین حد خواهد ماند و آقایان رئیس جمهور پس از اعمال برنامه های انتخاباتی و تبلیغاتی خود و جمع آوری آراء لازم و تصدی پست ریاست جمهوری و سوار شدن بر مرکب مراد ، راه اسلاف پیش از خودرا به دور از شعارهای ارائه شده  طی خواهند کرد؟

چرا با پدیده ای که به نوعی تاثیر گذارترین پدیده اجتماعی هزاره سوم است در کشورمان این گونه برخورد می شود؟

این همه بی تدبیری و بی مبالاتی برای چیست؟ آیا قهرمانان بزرگ ما برای اداره ورزش کشورمان فاقد استانداردهای لازم و شاخصه های تخصصی می باشند؟

یا این که ورزش مانند همیشه تحفه پیش کشی به کسانی خواهد بود که دربقیه وزارت خانه های آینده جایگاهی برای آنان نیست و به عنوان هدیه ای ناقابل برای قدردانی ازتلاش های تبلیغاتی به دوستان همراه تقدیم خواهدشد؟!

البته جامعه ورزشی ما هنوز طنین صدای خردشدن استخوان های حمید سجادی در صحن علنی مجلس که قربانی اختلافات مجلس و دولت بود را به نحوی در گوش خود حس می کند . او به عنوان تنها قهرمانی که این شانس را پیدا کرد تا سکاندار ورزش کشور باشد وقتی با چنین یورش همه جانبه ائی روبرو شد، عطای وزارت ورزش را به لقای آن بخشید و تصمیم گرفت تا در همان حد معاونت باقی بماند. شاید این گونه از حق و حقوق جامعه ورزش بتواند دفاع کند.

آری این است ورزش سیاسی ، ورزشی که درآن نه جای ورزشکار است نه جای متخصص ، بلکه جایی است برای جولان دادن دوستان نزدیک همه مردان رئیس جمهور ، آنان که نه برنامه ارائه نموده اند و نه برنامه ای برای جوانان و فقط می توان گفت:

اسفا برای ورزش، اسفا برای جوانان ، و اسفا برای قهرمانان و مربیان و ورزشکارانی که بایستی باز هم تحت سیطره غیر ورزشی ها روزگار به سر کنند و استعداد بسوزانند و عمر تباه کنند.

سعید آذری
کارشناس ارشد تربیت بدنی و مدیریت ورزش

۱ دیدگاه برای “ورزش و همه مردان رئیس جمهور

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *